Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Eenzaam, maar niet helemaal - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Eenzaam, maar niet helemaal

De laatste tijd kom ik nogal eens in een verpleeghuis in het Reeland, waar ik meehelp met het organiseren van exposities van beelden en schilderijen. Bij het ophangen van de schilderijen kom je als vanzelfsprekend in gesprek met de bewoners. Sommigen schilderen zelf ook. Voor hen is een speciale ruimte ingericht waar elk een eigen tafeltje heeft, met als herkenningspunt een familiefoto.
Terwijl ik bezig ben om de naamkaartjes voor de schilderijen te schrijven en aan de muur te bevestigen, hoor ik een bewoner zeggen: 'Dat mag hij niet doen, zo gaat de muur kapot! Weet de leiding hiervan?' Ik antwoord rustig dat ik niets kapot maak, en ik laat zien dat het kaartje wordt vastgeplakt met tape. 'Dat spul kun je er na afloop van de tentoonstelling zo weer vanaf trekken. Kijk maar eens hoe gemakkelijk dat gaat', zeg ik. Maar de man is niet overtuigd, blijft nog even doormopperen in de trant van: 'En toch weet de leiding hier niet van volgens mij.'
Veel bewoners van dit tehuis zijn door een beroerte getroffen en kunnen veel dingen die om hen gebeuren niet helemaal meer plaatsen, maar meestal kunnen ze zich nog wel verstaanbaar maken. Hoewel deze mensen soms wel dertig jaar of meer in het verleden leven, krijgen sommigen plotseling een helder moment, zodat ze even weten waar ze zijn en waardoor. Om dan te moeten ontdekken dat je met honderden vreemde mensen opgescheept zit, weg van je vertrouwde omgeving, je boeken, je eigen televisie en vooral je eigen woning. Hoe vaak je familie ook langskomt, je bent en blijft alleen.
Even verderop zit een oude vrouw van Turkse afkomst. Als er iemand voorbijloopt begint ze breed te stralen en geanimeerd te praten. Alleen, het is in het Turks! Waarschijnlijk leefde deze vrouw vele jaren temidden van haar dierbaren, en nu zit ze helemaal alleen in een rolstoel aan een tafeltje met slechts een fotootje als herinnering. Stel je toch voor dat je als enige Turkse, Marokkaanse of Albanese wegens een beroerte opgenomen bent, en je krijgt af en toe het besef dat je in een verpleeghuis zit temidden van een massa mensen, maar dat er werkelijk niemand is die je kan verstaan. Dan moet je je wel heel erg eenzaam voelen!

Jan van den Berg