Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Oorlogsbuit - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Oorlogsbuit

Het was Johan die me erop wees dat de Duitsers vaak gingen zwemmen. Dat was me nog niet opgevallen, want we woonden ver van het Wantijbad. Ik krabde achter mijn oren, stelde me een colonne van glimmend naakte Duitse lijven voor daar in dat bad, maar bedacht gelijk dat ik dan niet zou kunnen zien dat het Duitsers waren. Ze zagen er in hun nakie vast net zo uit als gewone mensen, jonge mannen zoals Johan en ik. Maar ik kon ze niet uitstaan.
Onze vroegere schoolmeester zat in het Geuzenverzet, dat was een publiek geheim. Hier in de stad wisten mensen eigenlijk alles van elkaar. Niemand weet wie het de Duitsers verteld heeft, maar hij werd opgepakt en naar we later vernamen is hij bij Egmond gefusilleerd. Dat hakte er bij ons flink in, dat zette ons aan het denken. We besloten om onder de dekmantel van een voetbalvereniging in het verzet te gaan. Dat gaf ons een dubbel gevoel: aan de ene kant waren we wraakzuchtig en aan de andere kant lokte het avontuur. Ach, de meesten van ons waren pas zestien jaar.
Langs het zwembad liep een pad met aan de ene kant struiken en daarachter waren de badhokjes. Johan had het voor me uitgetekend, het kon niet missen. We zouden die Duitsers eens even een poep laten ruiken.
Achter de houten wand hoorden we Duitse stemmen, maar ook wel Nederlandse. 'Het is vandaag gemengd zwemmen', zei Johan met een knipoog, 'dat maakt het ons niet makkelijker.' Hij leek vrolijk, maar mijn maag draaide zich intussen om van angst. Op een gegeven moment hoorden we alleen nog de Hollanders. 'Nu erop af. Nu!'
In de verte zagen we dat de Duitse schildwacht bijna aan het eind van het pad was en zich weldra zou omdraaien. We schoten de bosjes in, waar we redelijk veilig leken. Ik had zin om te blijven zitten waar ik zat, maar dat kon ik Johan niet verkopen. Hij hing al half over de bovenrand van een van de badhokjes. 'Deze is van een Duitser joh, schiet nou toch op!' siste hij opgewonden. Ik wist niets beters te doen dan mijn maag te vergeten en klom over de rand van een tweede hokje. En ja hoor, ook eentje van een Duitser.
Na een minuut of tien lagen we gelukzalig met onze buit in de struiken, terwijl we de schildwacht nog een rondje zagen maken. Mijn hart bonsde nog van inspanning, maar mijn maag hield zich verder rustig. 'We hebben het gered joh, we hebben er echt veel. Nu kan het feest beginnen, nu gaan we echt het verzet in, nu zien ze ons voor vol aan.' Johan was helemaal opgetogen en ik niet minder. Op het moment dat de wacht rechtsomkeert maakte, kropen we met onze broekzakken vol pistolen aan de andere kant de bosjes weer uit. Nu was het zaak om ongezien thuis te komen.
We hoorden het later van Kees. Hij was die middag ook gaan zwemmen. Iedereen was uit het bad gefloten en moest op het gras gaan zitten. Halfnaakte Hollanders en Duitsers gebroederlijk naast elkaar. Iedereen werd tot in zijn zwembroek gefouilleerd. 'Het was te zot om los te lopen', vond Kees. 'Ze hebben nota bene zelfs het hele zwembad leeg laten lopen. Het leek allemaal wel uren te duren voor we naar huis mochten. Maar die pistolen hebben ze niet meer teruggevonden.'

dank aan Joop van Helden