Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Stukje Belgie in Dordt - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Stukje Belgie in Dordt

Al ruim een jaar rijd ik expres om als ik naar mijn zusje in Krispijn ga. Niet vanwege de frisse blauwe tunnel die als een zwembad voor me ligt voordat ik er doorheen rijd. Ook niet vanwege het majestueuze hek dat allang geen toegang meer geeft tot de begraafplaats aan mijn linkerhand, vlak nadat ik de tunnel uit ben en de rotonde opdraai. En zelfs niet vanwege het mysterieuze hoekhuis dat gelukkig opgeknapt wordt, maar waar men al jaren aan bezig is. Nee, dat is het niet, al komt dat in de buurtÖ

Welke buurt? De Belgische buurt! Als ik namelijk de rotonde driekwart genomen heb en rechts de Mariastraat insla, rijd ik een ander land binnen. Links de sloot met daaraan grenzend een park. Of waarschijnlijk een begraafplaats, maar dat is vanwege de bomen langs de slootkant niet te zien. In mijn beleving zijn de huizen wit of geel en heeft ťťn van de panden een uithangbord, maar wat er op staat weet ik niet. Het zijn slechts een stuk of twintig huizen, dan eindigt BelgiŽ en gaat het veel minder plotseling dan het begon over in Dordt. Niet met de ogen knipperen, anders ben ik er voorbij!
Steeds weer als ik daar rijd, voelt het alsof ik daar door een stukje Spook tussen de spoken - land heenrijd. Spook tussen de spoken is een fascinerend boek waar ik als kind geen genoeg van kreeg. Het gaat over een gezin dat op een doodnormale vakantie plotseling verdwaalt en daardoor in een vreemd land terechtkomt. In dat land zijn spiegels verboden omdat rechts in spiegelbeeld links is. De zoon van de familie wordt hopeloos verliefd op de prinses van dat land. Maakt dŠt het BelgiŽ voor mij? Wie weet.
Ik heb een tijdlang een relatie met een Vlaams meisje gehad. Ze woonde in een dorpje in West-Vlaanderen, vlak aan de Franse grens. Behalve dat ik natuurlijk erg verliefd was op haar, voelde ik me ook altijd lekker in dat rustige dorp. Er gebeurde niet veel, er was een bakker, er was een slager en er was ook wel een cafť. En soms die Hollander. De grillige taalgrens fascineerde mij. Die kon dwars door een straat lopen, waardoor de linkerkant Franstalige uithangborden had en de rechterkant Vlaamstalige. Soms reed ik door die dorpsstraten als ik nog geen zin had om al direct terug naar Dordrecht te gaan na afscheid van mijn vriendin genomen te hebben. Tussen Vlaanderen en Frankrijk in bevond ik me tussen dwalen en verdwalen. Hopende dat ik het gemengde gevoel van verdriet en geluk nog even vast kon houden voordat ik me weer op de snelwegen zou begeven. Vaak duurde dat niet langer dan een halfuurtje, dan begon de realiteit weer aan me te trekken en keerde ik die dorpjes de rug toe om de snelweg te zoeken. Ik kon dan alleen nog maar hopen dat ik snel weer in dat gebied terug zou komen. Maar er kwam een moment dat dat niet meer gebeurde. Mijn vriendin maakte het uit en we groeiden uit elkaar. Misschien was het ook wel andersom. Hoe dan ook, sindsdien kwam ik er vrijwel niet meer en als ik nog eens bij haar op bezoek ging, vertrok ik niet met hetzelfde gevoel als voorheen. En had ik er dus al helemaal geen behoefte aan om door de dorpen te dwalen. Daarmee verdween ook het vreemde gevoel van tussen geluk en verdriet door de Belgische straten zwerven.
Mijn zusje verhuisde twee jaar geleden van de 19e-eeuwse schil naar Krispijn. Ik kwam en kom er vaak. Normaalgesproken reed ik na de blauwe tunnel direct rechtsaf de Dubbeldamseweg op. Het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest dat ik te vroeg van huis vertrok. Om wat tijd te rekken besloot ik om een andere, waarschijnlijk langere route te nemen. Daarom ging ik na de blauwe tunnel de rotonde nu maar eens driekwart rond. Ik had het hoekhuis eigenlijk nog niet achter me, of ik voelde een vreemde tinteling over me heen komen. Toen ik de bocht naar rechts gemaakt had, reed ik plotseling West-Vlaanderen binnen. Dat hek, die huizen met de rolluiken en die brede weg...! Een meter of honderd voelde ik me even buitenlander op mijn eigen eiland. Daarna was het over en reed ik weer in de realiteit. Maar de gloed die over me heen kwam, was niet vergeten. Sindsdien rijd ik altijd via de Mariastraat, door mijn stukje BelgiŽ. Of het de uitwerking van het boven komen drijven uit de tunnel is, de aparte bouwstijl waarin de panden gebouwd zijn of slechts mijn fantasie, ik weet het niet. Maar ik weet dat er een stukje West-Vlaanderen in Dordrecht ligt.
Vanmiddag komt mijn nieuwe vriendin. Naast alle mogelijke mooie plekjes op het eiland zal ik haar ook deze straat laten zien. Ik ben benieuwd of ze ook vindt dat het op BelgiŽ lijkt. Zij is een kenner op dat soort gebieden. Ze komt tenslotte uit een dorpje vlakbij Ieper, West-Vlaanderen...
NK