Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Sjoelen - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Sjoelen

Wat een sjoelbak! Deze is veel groter dan de normale. Leuk, daar wil ik mee spelen. Yorin van zes is vandaag op de straatspeeldag in de Aalscholverstraat van de Vogelbuurt. Hij heeft een kaart gekregen met daarop alle spelletjes waar hij aan mee mag doen. Gauw kijkt hij of sjoelen met die grote sjoelbak er ook op staat. Dat lijkt hem mooi. Ja, sjoelen staat er op! Nu nog even op mijn beurt wachten.
Yorin staat naast de sjoelbak, op de plek waar de grote kinderen grote sjoelstenen door de bak heen schuiven. Aha, denkt hij, die mevrouw moet ik in de gaten houden, die bepaalt wie er aan de beurt is.
'Ik, ikke, nee ik,' schreeuwen de meeste kinderen. De mevrouw slaat haar handen voor haar oren. Yorin wil niet schreeuwen. Zijn oom had eens gezegd: 'Kinderen die vragen worden overgeslagen', en dat heeft hij onthouden. Yorin heeft gewoon niet de stem en het figuur om brutaal te zijn en zijn beurt op te eisen. Dus probeert hij de aandacht van de mevrouw te trekken. Hij kijkt haar strak aan en weet precies het zielige gezicht te trekken waar oude mevrouwen gevoelig voor zijn. Tenminste dat denkt hij.
Tjonge wat duurt dat lang. Dat meisje kwam later dan ik en zij mag nu al weer sjoelen. Dat is niet eerlijk. Nog even wachten dan, straks mag ik met de grote sjoelbak spelen. Dan ben ik net zo groot en goed als de grote kinderen. Dan hoor ik er helemaal bij.
'Hé, jongen, wat sta je aan mijn mouw te trekken?'
'Ik wil ook spelen!' zegt Yorin zo hard als hij kan met zijn kleine stemmetje.
'Oh jongen, jij bent toch nog veel te klein om met deze grote sjoelbak te sjoelen! Ik dacht dat je alleen maar stond te kijken,' zegt de sjoelmevrouw lachend. 'Nee hoor, ik kan je niet aan de beurt laten.'
Yorin is helemaal verdrietig. Te klein? Ik wil helemaal niet klein zijn. Stomme straatspeeldag. Ik ga naar huis! Stap, stap, stap.
Tien minuten later vinden we Yorin pruilend op een bankje bij de speelplaats. Stomme straatspeeldag, denkt hij nog eens. Dan valt hij stil. Nou ja, stil. 'Ben je boos?' hoort hij. Verbaasd kijkt Yorin op. Wie sprak hem daar aan? En nog eens: 'Ben je boos? Pluk een roos!' Waar komt die stem vandaan? Eigenlijk zegt Yorin het een beetje tegen zichzelf, of het moet weer die oom Ronald zijn met zijn opmerkingen en rijmpjes. Om oom Ronald kun je lachen, denkt Yorin met een glimlach. Zo voelt hij zich alweer wat opgevrolijkt, en hij bedenkt wat hij nu verder zal gaan doen. Misschien wel weer terug naar de straatspeeldag? Er is daar een springkussen... Ook leuk. Huppelepeee, hop!

Stefan van den Hout