Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Winter in het Reeland - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Winter in het Reeland

Ik herinner me een van de laatste strenge winters van de jaren zestig. Af en toe was er al wat sneeuw gevallen en nu kwam er ook nog een redelijk strenge vorst bij. Toch verlangde je als gezonde Hollandse jongen nog lang niet naar de zomer. De winter heeft immers ook zo zijn charme.
Na een paar dagen vorst was het eindelijk zover. Ik trok mijn ijstrui aan en stak mijn handschoenen in mijn jaszak. Uiteraard was ik mijn geitenwollen sokken niet vergeten. Nog snel even de veters van mijn noren aan elkaar geknoopt, dan kon je ze om je schouders hangen. "Ma", riep ik vanuit de gang, "ik ga schaatsen. Tot straks!" "Veel plezier en doe voorzichtig", klonk het vanuit de woonkamer.
En daar gingen we: Hans Slager, Anneke Lokers en ik. Ook dat meisje uit de Billitonstraat was erbij. Hoe heette zij ook al weer? Ze woonde op nummer 16 en is later verhuisd. Stom dat ik nu haar naam niet meer weet. Ook Wil Landsmeer ontbrak niet, close als wij in die tijd waren. Zij woonde net als Anneke in de Kokmeeuwstraat, achter ons huis. Onderweg haalde we Elly Henzen op, die vlakbij de ijsbaan op een van de arken woonde.
Via de Wouwstraat trok ons groepje richting Noordendijk. Even tegen de dijk op klauteren en je was boven, vlak bij het Lyceum, bij het standbeeld van de 'Geknoopte mannetjes'. Vervolgens sloegen we rechtsaf naar de Windhondpolder. Daar hadden ze de voetbalvelden onder water laten lopen, zodat je bij vorst een mooie en veilige ijsbaan kreeg. Mocht je door het ijs zakken, dan had je alleen maar natte voeten. Vanaf de dijk kon je het ijs al zien spiegelen. "Ziet er goed uit, mooi ijs vandaag", klonk het dan.
Nog even in de rij staan bij de kleine, houten kiosk om een kaartje te kopen, en de ijspret kon beginnen. Eerst de ijzers onderbinden en dan een rondje zwieren, even pauze, een beetje met elkaar dollen en nog een rondje. Daarna waren we het al weer een beetje zat, want we hielden eigenlijk niet van schaatsen. We gingen puur voor de gezellige sfeer eromheen. Dus nog een half rondje maken om bij de ASW-kantine te komen. Daar verkochten ze warme chocolademelk en punch, waar je lekker warm van werd. We dronken gezellig keuvelend bij de brandende kachel.
Na nog een paar rondjes over het ijs (we waren tenslotte niet voor niets gaan schaatsen) was het tijd om naar het hek tussen de ijsbaan en de arken te gaan. Op die plek zat een klein gat in het gaas, waar de moeder van Elly op ons wachtte. We kregen bekertjes met warme chocolademelk. "Ik heb er een klein beetje rum in gedaan, dat is lekker en dan krijg je het weer een beetje warm," zei ze. En daar gingen we weer, het donkere gedeelte van de ijsbaan tegemoet. We bleven wel altijd in de buitenbocht schaatsen, want op de binnenbaan reden de 'goeien', en die gingen erg hard.
Tegen etenstijd zochten we onze schoenen op, bonden de veters van de noren weer aan elkaar en liepen terug naar huis. Met een vrolijk 'tot morgen' gingen we uit elkaar. "Ma, ik ben weer thuis, wat eten we?", riep ik. "Erwtensoep", klonk het tot mijn grote vreugde vanuit de keuken.

Wim Neerings