Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Op vrijersvoeten - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Op vrijersvoeten

De kalender wees anno 1952. Op een mooie zomerse dag van dat jaar was het voor mij dé gelegenheid bij uitstek om zomaar 'es onverwacht op vrijersvoeten te gaan. In een tijdsbestek waarin de tv nog een zeer decadente noviteit was en een bakelieten radiodistributiekast thuis tegen het getingelbehang geschroefd zat, was het doodgewoon om Anschluss met een deerntje te zoeken in onze oude binnenstad. Waar het op zaterdag- en zondagavonden zwart zag van het jongvolk dat zowel vertier als verkering zocht. Op de Bagijnhof en op de Voorstraat was het een drukte van jewelste met de flanerende jongelieden die onder enorm prettig opspelende hormonen geplaagd gingen. Waarbij: de fabrieksmeisjes op die erg lange Voorstraat met lui charmante kontjes draaiden en de kantoorjuffies 'n ietsje gedecideerder, maar krek zó behendig op de Bagijnhof liepen.

Echter - ik ontmoette het stuk van mijn dromen in de Vriesestraat. Met 'n verblindende schoonheid liep ze me daar in die aloude en prominente winkelstraat tegemoet. Extravagant gekapt met een Parislook-pony die me aan een te kort afgeknipte vitrage deed denken. En een voor die tijd enorm sexy doorkijkblouse, waarin " twee deinende bengels" het appetijtelijke beeld bepaalden. In combinatie met 'n keurige plooirok en 'n paar superlange benen, welke gestoken in modern ogende pumps me zeer gretig deden watertanden. Zelf opgedirkt zijnde met een puur Amerikaanse 100 $ coat en een vetkuif afkomstig uit de Bryllcream-pot sprak ik haar met een charmante Colgategrijns aan. Waartoe mijn ouverture luidde - "Waar gaan deze mooie benen zoals naartoe?" "Nou dat gaat jou geen barst aan", grinnikte ze geamuseerd. "Maar als je het tóch wil weten, naar de IJssalon van Nelson om 'n overheerlijke vruchtensorbet te gaan smikkelen."

"Nou als ik mee mag," slijmde ik, "dan zal ik je vrijhouden - om jou wat beter te leren kennen!" Welnu dat mocht. En zeer pontificaal gezeten achter een verfrissing raakten wij in een geanimeerd gesprek. Zij werkte als au-pair in Engeland, en was een paar dagen bij haar ouders over om die heerlijke Dordtse sfeer weer eens te proeven. En om wat zaken af te handelen inzake een erfenisje dat haar door een oudoom in de schoot was geworpen.

In het gesprek bleek ook dat wij ons verdere levenspad niet gezamenlijk zouden kunnen slijten, daar ze al sinds jaar en dag verloofd was met zo'n stijve Brit. En er tjemig de remig ook nog mee ging trouwen. Tja, daar zat ik dan met mijn oetlullengezicht naar 't lievelingetje van een ander te koekeloeren. Toen gingen we weer ieder ons weegs. Ik keek haar nog lang vertederd na en mijmerde triest toen ik die aloude Vriesestraat uitliep: "Zo drijven twee mensen als zwanendonsjes ~~ op het water voor altijd uit elkaar!"

door zeg maar 'Piet'