Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
KanoŽn - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
KanoŽn

Het ging heel langzaam en rustig.
De peddels gebruikten de vier vrienden alleen om bij te sturen als het nodig was. Ze bleven aan de zuidkant van de rivier. In de verte zagen ze de ruÔne van Huis te Merwede. Na enig overleg besloten ze daar aan land te gaan. De kano's werden in het riet gestuurd met de punt op een modde≠rig strandje. Het kostte wat moeite om via de punt met droge voeten aan land te komen. De touwen bonden ze vast aan een struik. Door het riet en wat griendhout ging het naar de ruÔne. Dat was een overgebleven hoek van een oud kasteel; een meter of tien hoog met een vijftal nissen op verschillende hoogten waar je in kon klimmen. Dat was de sport. De laagste nissen waren een paar meter boven de grond en het was niet makkelijk om er in te komen. Je moest je met handen en voeten vastklampen aan de bakstenen in de uitgesleten richels cement. Het lukte niet altijd in een keer. Frans zat als eerste in een nis. Gerard volgde met een keer terugvallen. Koos moest twee keer opnieuw beginnen. Wim, als laatste lukte het ook in een keer. Ze stonden wat krapjes en Wim en Frans besloten naar de vol≠gende nis te klimmen die een meter hoger en twee meter opzij was. Dat was niet ongevaarlijk. Als je je niet kon houden viel je wel een meter of drie naar beneden. Maar het lukte. Ze waren ook de lenigste van het stel. Gerard en Koos waagden zich er niet aan. In de nis waar Wim en Frans nu zaten was een kijksleuf. In vroegere eeuwen werd die gebruikt om door te schieten. Je kon door de sleuf het terrein en een gedeelte van de rivier overzien. De kasteelheren hadden het destijds slim uitgekiend bij de verdediging van hun kasteel. Frans keek door de sleuf. 'Een van de kano's is weg!' gilde hij plotseling. Hij liet zich langs de muur naar beneden glijden. Het was meer vallen en hij kwam dan ook met een smak op de grond. Maar hij sprong op en rende weg. De anderen haastten zich ook naar beneden en vlogen hem na, richting kano's. En ja hoor, alleen de proefvaartkano lag er nog. De andere dobberde zo'n dertig meter verder op de rivier. Niet goed vastgelegd. Wat te doen. Zonder te overleggen sprongen Wim en Frans in de kano. Gerard en Koos duwden hem met kracht af. De onbemande kano was nu bijna midden op de rivier en dreef steeds verder weg. Een vrachtboot had al een paar keer met fluitstoten te kennen gegeven dat de kano gevaarlijk in de vaarroute lag. Maar er kwam natuurlijk geen reactie. Dus moest de schipper bijsturen om de kano niet te overva≠ren. Wim en Frans, die krachtig peddelend met de stroom mee de vrachtboot passeerden, kregen een boos vuistgebaar van de schipper. 'Snotapen!' riep hij met donderstem, 'hebben jullie niks beters te doen? Sodemieter naar de kant. Je hebt hier niks te maken, daar komen ongelukken van.' Wim wilde terugroepen dat zijn vader sleepbootkapitein was, maar bedacht net op tijd dat de schipper daar ook niet vrolij≠ker van zou worden. De boot was trouwens al gepasseerd. Ze waren nu vlak bij de kano en konden die zonder veel problemen op sleeptouw nemen. Het was nog een karwei om tegen de stroom in weer terug te varen. Maar Koos en Gerard waren de kano langs de kant al een eind tegemoet gelopen. Op een open stukje oever wenkte ze Frans en Wim. 'Welke zak heeft die kano zo slecht vastgemaakt' riep Frans toen ze aan kwamen peddelen. Kennelijk moest hij de spanning afreageren.

'Een van jullie tweeŽn', zei Gerard nuchter, 'het was jullie kano, weet je nog wel.' Daar was geen speld tussen te krijgen. Frans mompelde iets onverstaanbaars en Wim zei; 'Geen ruzie jongens, zeker niet tussen twee broertjes. Stap maar in.' Gerard en Koos stapten in de geredde kano en ze zakten af, richting Groothoofd. Soms achter elkaar dan weer naast elkaar. Kanoen was toch een leuke sport als je maar niet teveel hoefde te peddelen. Onder de Boombrug door kwamen ze terug in de Wijnhaven. De kano's werden dit keer met nadruk stevig vastgelegd. Ze hadden alle vier bemodderde schoenen en natte kousen.

Maar dat was niet ongebruikelijk aan het eind van een woensdagmiddag.

Etienne Ernest

Dit verhaal speelt rond 1935/1936 en gaat over vier vrienden in de laatste klas van de basisschool.