Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De grote kerk - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De grote kerk


Vanaf my vierde jaar ging ik by my eigen veel opstap. My stapjes uit namen my dikwyls naar het binnenstad van Dordt. Meestal kwam ik dan terecht by de Grote Kerk. Ik kon er nooit genoeg van krygen, speciaal van de carillonklokken! Ik was zo trots op me eigen dat ik zoveel wist, ik kon de cannonbal in de muur zo vinden. Ik had ook veel geleerd over de Grote kerk van al de Opa's en Oma's die daar ook rondwandelden.

In al die jaren was ik nooit naar binnen geweest tot dat ik 12 jaar oud was. My vriendin uit Den Haag kwam op visite. De eerste plaats waar my zus Nellie en ik my vriendin naartoe namen was de Grote Kerk. Wy kwamen daar en de deur stond op een kier open. Ik ging naar binnen en deed net als of ik er dikwyls was geweest. Ik wist niet dat er binnen mensen waren begraven. Het was erg still binnen, en het was een beetje griezelig. Maar toch vond ik het erg interessant, en mooi. De mooie uitgesneden koorbanken, de gouden hek, en de prachtige glas-in-lood ramen! Ik wou graag weten of die graven echt waren, en dat er echt iemand begraven was. Wy hadden gezocht naar een steen die niet te groot was en die wat los zat. Eindelyk een goede steen gevonden, en met ons drietjes hadden wy het zo gekregen dat wy een hoek van de steen ongeveer vyf centimeter omhoog hadden.Toen zei ik: "Wat doen wy als er daar een dode leg?" Wy lieten alle drie de steen los, en hy viel terug met zo'n lawaai, en het weerklankte zo in die grote zaal! Wy rennen uit de kerk alsof de doden achter ons aan waren. Beetje verder op van de kerk gingen wy lachen, wat een stel gekken waren wy.

In dezelfde jaar was ik met my ouders naar Amerika verhuisd. Eindelyk kwam ik weer terug naar Dordt toen ik 31 jaar oud was. Ik kon niet wachten om de Grote Kerk weer te zien! My Oom Karel had my dan gelyk daar naartoe genomen, en wy klommen naar boven in de toren. Het was zo ontroerend om my stad van Dordt zo te zien! De carillonklokken begonnen te spelen, en ik begon te huilen. Oh, wat had ik Dordt toch zo gemist. Dordt is in my bloed, en was my lieveling, en het zou altyd zo blyven.

Rietje Schreuders Knapton