Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Dordtse toekomstmuziek - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Dordtse toekomstmuziek


Tijd: 01:00 uur. Plaats: voormalig energiehuis, Noordendijk Dordrecht. Jaar: 20??

De brute rock van een van de vele Dordtse bands, Noise, tetterde nog na in mijn oren en mijn stem lag waarschijnlijk ergens op de vloer tussen de vertrapte glazen, want ik was 'm goed kwijt van het meebrullen van alle nummers die deze geweldige band had laten horen. Buiten was het nog aangenaam warm. En aan de vele straatlantaarns te zien, had ik duidelijk teveel gedronken. Schommelend zocht ik mijn fiets op in de hoop dat ik 'm niet mis zou lopen. Wat mensen lalden tegen elkaar en een paar meisjes stonden bij de uitgang te wachten op de sterren van deze avond, tegen elkaar opbiedend wat ze al niet zouden doen met de jongens van Noise. Schijnbewegingen makend, probeerde ik beide vervaarlijk opdoemende lantaarnpalen te ontwijken. Een onbekende kracht zoog me naar hen toe, maar net op het laatste moment kon ik in ieder geval de eerste ontwijken. "Haaaa! Drie punten voor mij", schreeuwde ik tegen 'm. Ik zou het 'm eens flink laten weten, het kon mij niet schelen of-ie nou wel of niet tegen zijn verlies kon. Met de adrenaline in mijn aderen was ik vanavond onoverwinnelijk. Plotseling gingen alle straatlantaarns uit............

Ja, daar stonden we dan. Alles stond klaar. Met moeite hadden Britt, Danny en ik alles uit de auto gekregen en het allemaal redelijk geÔnstalleerd in de hal van het Stadhuis. Probleem was de versterker van gitarist DaniŽl. Van alles had ik geprobeerd: snoertjes verwisseld, stekkers verwisseld, maar er was geen geluid uit te krijgen. Dit alles zou niet zo erg zijn, als gitarist DaniŽl er was. Maar die was nergens te bekennen. Met veel geluk kon hij toch op tijd zijn, maar dat geluk moest steeds groter worden, naarmate de tijd kleiner werd. Om kwart over twee zouden we spelen; het was nu twaalf over twee. Snel probeerde ik me nog de antwoorden te herinneren die ik gisteren ingestudeerd had: "Eindelijk wordt de oefenruimte -problematiek serieus genomen. Het is nu ruim drie jaar geleden dat uit de 'Hť praat je mee'jongeren-enquÍte de wens voor goede oefenruimtes sterk naar voren kwam, en sinds die tijd is er niets mee gedaan, tot vandaag." En meer van dit soort antwoorden op de te verwachten vragen gingen rond in mijn hoofd, terwijl iedereen zich toch heel zenuwachtig af begon te vragen waar DaniŽl bleef. Er kwam iemand kijken of we al helemaal klaar stonden, en net op het moment dat ik besloot de gitaar dan maar over de basversterker te laten spelen en de bas te vergeten, kwam DaniŽl binnenstormen. Probleem twee was dus opgelost, maar nu nog geluid uit de versterker zien te krijgen. Britt, DaniŽl en ik knielden om de versterker heen, maar wat we ook probeerden, we kregen maar geen geluid. Ondertussen kregen we te horen dat de cameraploeg van TV-Rijnmond er ook aankwam. We moesten nu dus gewoon geluid uit dit ding krijgen, anders was het allemaal voor niets. Plotseling zag DaniŽl het probleem en kon er toch geluid uit de versterker gehaald worden. Geen tijd om te soundchecken, want dan zou het verrassingselement weg zijn voor de raadsleden. We waren vijf minuten te laat , maar we hadden nog steeds geen teken tot spelen gekregen. Hier stonden we dan. Wat bekenden hadden zich al in de hal verzameld. Het wachten leek steeds langer te duren, maar ik wist dat we hier voor een goede zaak stonden. Alle huidige en toekomstige Dordtse bands moesten de kans krijgen om ergens ongestoord te kunnen oefenen, want er is zat talent in Dordt. Ik zag al voor me hoe ik later ooit van mijn gelijk overtuigd zou worden, wanneer er weer een spetterend optreden plaats zou hebben gevonden door een band uit de wereldwijd bekende 'Dordtscene'.

Om 01:03 uur keek ik versuft omhoog. "Ha ha, we staan gelijk", zei de lantaarnpaal.

Nieky Klaus