Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Marini - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Marini


Joop - geleefd hebbende van 1905 tot en met 1986 - was goochelaar van professie, en tevens een gewiekste jongleur die vele ballen tegelijk in de lucht kon houden, waartoe hij reeds op zeer jeugdige leeftijd gedegen werd opgeleid door de oude heer Renz 'Himself', van het gelijknamige, altijd nog zo befaamde, rondreizende Nederlandse Circus. Voor zijn acts mat Joop zich de artiestennaam Marini aan.

Als jonge man leerde ik Marini reeds kennen, toen hij als uitbater van een heus kermispaarden-spul zijn dagelijks brood bijeensprokkelde, en daarmee ook jaarlijks dit Dordtse zomerse vermaakfestijn aandeed. Eigenlijk had ik hem al eerder op mijn netvlies gehad, dit dan in de trein, waarmee ik voor mijn zeemansopleiding dagelijks naar Rotterdam spoorde en waarin ik Marini, die beroepsmatig ook vaak op weg was naar diezelfde stad, nogal eens ontmoette en waarbij diens markante, extravagante verschijning mij keer op keer geheel in de ban had, hetgeen nu nóg in de coulissen van mijn geest beklijft.

Marini ging onveranderlijk gekleed in een stemmig, driedelig zwart costuum met streepjesbroek. Daarover een donkere jas, die bij 'weer of geen weer' wijd open stond, waardoor er een ouderwets, gouden vestzakhorlogeketting prominent zichtbaar was, en aan wiens 'Sherryman-achtige' outfit een enorme zwarte Stetsonhoed en een paar glimmende lakschoenen een voorname, zij het niet zo'n alledaagse finishing touch gaven.

Na het Circus en daaropvolgende zijn eigenste paardenspul voorgoed vaarwel gezegd te hebben, was Marini het wat rustiger aan gaan doen, door alleen nog maar z'n goochelacts
te vertonen in de vele uitgaansgelegenheden der Maasstad, zowel in het centrum daarvan als in zeemanscafés op Katendrecht. En waarvan de opbrengsten hem ruimschoots in staat stelden tot comfortabel verblijven in zijn woonwagen, waarvoor hij op een terrein aan de (oude) Hellingen een zeer geriefelijke permanente standplaats had gevonden.

Toen deze mobiele houten woning Marini uiteindelijk té krakkemikkig was geworden, werd deze naar de sloperij verbannen. Waarna hij een bescheiden kamer betrok, boven het cafetaria (nu Afhaal Chinees) op de hoek Voorstraat/Steegoversloot, met destijds als verhuurder de alom bekende Dordtse patatbakker en later tot vishandelaar gepromoveerde heer A. van Rijswijk (Lange Nol), bij wie Joop, alias Marini, als zeer bescheiden mens, meer dan voldoende had aan een bed, een tafel, een stoel, en een simpele kledingkast. In zijn dagelijkse levensbehoeften voorzag hij door bij de hiertoe te kust en te keur aanwezige Dordtse horecagelegenheden te gaan eten, waarvan de gezellige warenhuisrestaurants van Vroom & Dreesman en het Lindershuis hem het allermeest bekoorden, mede om daar zijn sociale contacten te onderhouden.

Het was in 1980 dat ik hem met gepaste regelmaat in het Lindershuis-restaurant (her)ontmoette. Diepgaande gesprekken voerden we daarbij, over alles wat er zoal reilde en zeilde in de lokale, nationale en internationale loop der dingen. Waarbij ik me volgaarne aanschurkte tegen de vangrail van zijn zeer indrukwekkende kennis van zaken aangaande deze items. Hij leerde me daarbij: 'In het leven is het blinken of verzinken' en 'Nooit piepen, maar gewoon doen wat je moet doen en als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan'. Progressie uitstralen dus, maar wel met zijn restrictie erbij dat de mens maar een broodkruimel is op de broek van het Universum. En daarom heb ik toen Joop (Marini) van Ewijk voor altijd in mijn hart gesloten.

Edoch, aan alles komt een eind. Joop heeft door een aftakelende gezondheid het wintercircus van 1987 niet meer content genietend mogen aanschouwen, daar hij in datzelfde jaar is overleden. Waarop me mitsgaders, enkele overige vrienden van Joop vanuit het Lindershuis, de droeve plicht restte om deze circusman en performer pur sang, mede naar diens laatste definitieve rust-pauzeplaats beegeleiden. Terwijl ik terneergeslagen aan zijn groeve stond, dacht ik triest: en zo drijven twee vrienden als zwanendonsjes op het water?.. uit?. elkaar!

Bob Kattemölle