Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Watersnoodramp - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Watersnoodramp

Op 31 januari 1953, rond een uur of acht 's avonds, liep ik met mijn fiets aan de hand over de Binnen Walevest. Mijn vriendin en haar vader waren er ook bij, we kwamen net van een verjaardag. Het waaide erg hard op deze winteravond. Het schijnsel van de straatlantaarns werd gedimd door een gordijn van regen. Opeens zagen we dat het Vlak en de Aardappelmarkt onder water stonden. De Roobrug rees er nog net boven uit. Ik bracht mijn vriendin en haar vader n voor n naar de overkant, waar we verder moesten waden. Daarna kon ik ook naar huis.

Terwijl ik in slaap viel, beukte de wind tegen het dak. Om vier uur 's ochtends werd ik plotseling gewekt door mijn broer. 'H joh, wat doe jij hier nou?' riep ik half slaperig. Hij zei dat ik snel mee moest komen, omdat het water bij de Hoog de stad in stroomde. De Voorstraathaven was al overgelopen. We liepen de stad rond om te kijken hoe het daar was. Op het Bagijnhof stond veertig centimeter water en we zagen de paspoppen van C&A ronddrijven. Ook de Vriesestraat stond helemaal blank, net als de zijstraten. Een ordonnans van het Rode Kruis kwam ons tegemoet. Hij zei dat we ons zo snel mogelijk moesten melden bij het Rode Kruis. Daar kregen we te horen dat we de ouden van dagen uit het Oude mannen- & vrouwenhuis moesten halen, met een roeiboot. Een man met een camera sprong bij ons aan boord. Helaas zag hij in zijn enthousiasme enkele waslijnen over het hoofd en lag meteen in het water. Dat gaf niet, we hadden toch geen tv.

Het Oude mannen- en vrouwenhuis stond op de plek waar nu C&A is. Het evacueren van de ouderen bleek een hele klus. We kregen ze moeilijk vanaf de eerste verdieping de roeiboot in. Toevallig stond er een vrachtwagen waar we op konden klimmen en zo hebben we ze toch een voor een naar beneden kunnen brengen. Daarna voeren we naar de Johan de Wittbrug. Vanaf daar werden de ouderen in vrachtwagens naar de hbs vervoerd. Deze school zat toen in het gebouw waar nu het Johan de Wittgymnasium is.

Via de radio hoorden we dat in Zeeland de dijken doorgebroken waren. In Dordrecht heerste ondertussen de angst dat het water ook over of, erger nog, dr de Noordendijk de Singel in zou stromen. Het water stond al tot aan de rand van de dijk. Als het hier binnen zou komen, zou de hele stad onderlopen. Met zandzakken hebben ze dit gelukkig weten tegen te houden.

Intussen was het een hele drukte in de hbs. Niet alleen de mensen uit Dordrecht werden daar opgevangen maar ook slachtoffers uit Zeeland, die per schip aangevoerd werden. Mijn vriendin was druk in de weer. Van een Rode-Kruiszuster kreeg ze te horen dat ze de mannen moest wassen. Dit wilde ze absoluut niet. Het idee om die oude mannetjes te wassen vond ze niet erg aanlokkelijk. Daarom zei ze dat ze daar niet voor geleerd had. Gelukkig kon ze ruilen met iemand anders. Zodoende maakte ze eten voor de vluchtelingen. Het brood sneed ze op het bureau van de directeur. De oude mannen hadden het intussen uitstekend naar hun zin, ze kletsten iedereen de oren van de kop en waren blij dat ze goed te eten kregen. Alleen het vlees lieten ze liggen. Het was vrijdag!

's Middags werd er soep voor de hulpverleners uitgedeeld in het toenmalige politiepostje aan het Oranjepark. Erna hebben we bedden neergezet in een schooltje in Dubbeldam. Dit bleek later mooi voor niets te zijn, want iedereen kon opgevangen worden in de hbs. Na vier dagen was het water weer uit de stad verdwenen en konden we de schade opnemen. En... een avontuur aan ons leven toevoegen!

Nieky Klaus