Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Voormalig eigenaar - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Voormalig eigenaar


De regen viel met bakken neer en ik haastte mij naar huis. Het was al laat toen ik de Singel afsloeg, het Latourpad opging en mijn straatje in liep. Plotseling stopte ik. Midden in de donkere en natte straat stond een man. In het lichtschijnsel van de lantaarn tekende zijn silhouet zich af als een soort Sandeman. Roerloos, bijna sinister blokkeerde hij mijn weg. Langzaam liep ik verder, elke spier in mijn lijf was gespannen.
"En u bent?", vroeg hij ineens luid. Zijn stemgeluid galmde langs de huizen.
"Eh? ik woon hier", antwoordde ik ontwijkend.
Hij liep naar mij. "Ja, dat weet ik, maar dat was de vraag niet."
Ik vermande mij en zocht onderwijl naar mijn zakmes. "Nee, dat weet ik. Maar wie bent u, waarom wilt u mijn naam weten?"
Van onder zijn donkere hoed klonk een schorre lach. "Nou nou, kalm aan maar. Ik doe u niets. Ik wil alleen weten wie er zoal in mijn straat woont."
"Uw straat?", herhaalde ik schaapachtig.
Grijnzend kwam hij dichterbij. Het regenwater liep als een fontein langs zijn hoed op de grond. "Jawel, mijn straat. Tenminste, dat was hij, heel lang geleden."
Ik ontspande en dacht dat hij een voormalige eigenaar en bewoner was die zijn oude buurt wilde zien.
"Wilt u misschien even binnenkomen?", vroeg ik. "Hier staan we zo'n beetje weg te spoelen."
Hij lichtte zijn hoed een stukje op. "Dat is erg vriendelijk van u."
We gingen de hal in, hingen onze verzopen jassen op en schoven aan bij de kachel. Na een poosje vroeg ik: "Wilt u misschien een kop koffie?"
Zijn vriendelijke, maar bleke gezicht vertoonde een pijnlijke grimas. "Nee, dank u wel. Ook het drinken van koffie is iets van vroeger."
"Iets anders dan?", probeerde ik nog.
"Nee, nee, echt niets. Maar? ik heb wel een vraag. Waarom woont u in deze straat?"
Ik haalde mijn schouders op. "Ach weet u, ik ben niet zo'n stadsmens. Geef mij maar een dorp of een klein plaatsje. Dat ik in Dordrecht woon heeft met familie te maken." Ik grijnsde wat onhandig. "En weet u, dit straatje is eigenlijk een dorpje op zichzelf. Iedereen kent iedereen, overdag staan de deuren open en met mooi weer zitten we allemaal buiten."
Hij knikte. "Dat is fijn om te horen. Zo heb ik het bedoeld toen ik deze huizen kocht."
Terwijl ik zocht naar de betekenis van zijn woorden, staarde hij wat voor zich uit. Toen hij deze huizen kocht?, vloog het door mijn geest.
Ineens stond hij op. "Ik ga maar weer eens. O ja, mag ik nu uw naam weten?"
Ik grijnsde en stond ook op. "Natuurlijk", antwoordde ik en gaf hem mijn naam.
Hij liep naar de hal. Ik volgde hem en opende de buitendeur. Hij zette zijn natte hoed op, keek even rond en stapte naar buiten.
"O, nog een ding", vroeg ik ten afscheid. "Mag ik ook uw naam weten?"
Langzaam verdween hij uit zicht, leek te vervagen in de regen. Plotseling schoten er bliksemschichten langs de hemel. Gedonder rolde door de straat en het klonk als een antwoord: "Schouten, Jan Schouten!"


Nick Lambermont