Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Zijn kleine oorlog - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Zijn kleine oorlog


Episode uit de herinneringen van een vijfjarig jongetje dat tijdens WO II aan de Oranjelaan woonde, in het gedeelte tussen de Noordendijk en de Van Slingelandtlaan.

In het episodisch geheugen liggen gebeurtenissen vast. Deze bestaan uit onderling verbonden elementen die bewaard blijven zonder dat het tafereel is herhaald. Dit geheugen lijkt moeiteloos te functioneren, maar het is allerminst volmaakt. Dat blijkt uit tegenstrijdige getuigenverklaringen bij ongevallen en uit ruzies over wat bij een bepaalde gelegenheid is voorgevallen. Mensen onthouden verschillende onderdelen van dezelfde gebeurtenissen en vullen na verloop van tijd, zonder dat te beseffen, gaten in het geheugen met verzinsels op.

Uit: Prof. P. Vroon: Psychologie in het dagelijks leven. Uitg. Sesam, 8e druk okt 1993.

..... kleding en schoeisel waren die winter wel zeer schaars geworden, en tenslotte, nog wel op een zondag, diende het pijnlijke moment zich aan waarop zijn door en door versleten laatste schoenenpaar de enkele reis vergetelheid zou aanvaarden. Het was bitter koud, maar gelukkig had zijn moeder nog een laatste, overigens door hem met argusogen bekeken, redmiddel bedacht. Een uit betere tijden stammend sigarenkistje leverde het materiaal voor een tweetal dunne plankjes, die met enkele restjes papiertouw, eenvoudig er onderdoor gehaald, aan zijn voeten werden geknoopt.

Aanvankelijk met tegenzin en wat timide, begaf hij zich met zijn aldus uitgedoste voeten onder zijn speelkameraadjes. Maar het viel mee. Uitgezonderd een korte en vruchteloze poging van zijn bovenbuurmeisje, werd hij door geen enkel vriendje gehoond en bijna onbekommerd kon er dus worden gespeeld. Maar helaas, de vreugde was van korte duur. Immers papiertouw - natuurlijk ook kwaliteitstouw - is niet ècht berekend op de wrijving die door wilde stappen en sprongen wordt veroorzaakt. Weldra liep hij dan ook met een wat schuldig gevoel van bevrijding, voor het eerst van zijn nog korte leven, nota bene op zondag, in een barre winter, op geheel blote voeten op straat. Voeten die wat minnetjes uitstaken onder zijn te lange en te wijde jas, die van een oudere buurjongen was geweest, die thuis, als jongste kind, geen opvolger had voor dit kledingstuk. Hijzelf was enig kind zodat hij, op zijn beurt, thuis niet beschikte over een leverancier van nog redelijk bruikbare kleding .... kleding waar in de loop der jaren één, of mogelijk meer voorgangers waren uitgegroeid. Dankbaar had zijn moeder de jas aanvaard, en gezien de kwaliteit, maar voor?l ook de lengte ervan, kon die nog wel enkele jaren mee. Vreemd dat je met zo weinig te eten toch groeide!

Dit alles overdacht hebbende ontmoetten zijn ogen plots de medelijdende blik van mevrouw Koel, een lieve oudere dame van twee deuren verderop, bij wie hij af en toe op de piano mocht 'spelen'. Haar hand van ontzetting voor haar mond geslagen, bewoog zij haar hoofd enkele ogenblikken in een 'nee'-beweging, die hem deed denken aan het kalme ritme van de slinger van de kostbare Comtoiseklok die bij hem thuis in de achterkamer hing, alvorens te worden verborgen in de kelder, in gezelschap van vaders nog fonkelnieuw uitziende rijwiel, alsmede enkele clandestien(?) in de Biesbosch geschoten eenden. Vandaag mocht hij van mevrouw Koel, na een kopje verwarmende 'thee' zonder koekje, blootsvoets plaatsnemen op de kruk voor haar piano......

Eef Vriesen
Den Haag, 12 maart 2002