Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Badhuis Bankastraat - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Badhuis Bankastraat

Toen ons buurthuis nog een badhuis was, had mijn moeder haar huisje afgestaan aan een trouwlustig kleinkind en was bij ons ingetrokken. Het beviel haar best, maar één ding miste ze: de zaterdagse badbeurt in de grote zinken teil. Dit ritueel moest nu worden vervangen door wekelijkse bezoekjes aan het badhuis. Niet om dat kwartje of de kleine wandeling, maar leuk vond ze het niet.

"Ja, ja", mopperde ze, "ben ik daar nu tachtig voor geworden?" Maar ze pakte toch haar schone spulletjes in. 't Was of ze een wereldreis ging maken! Nadat de tas zorgvuldig was ingeladen, vroeg ik haar: "Oma, heb je ook de make-up spullen niet vergeten?" "Plaag me niet Mien, ik ben toch al zo zenuwachtig?." Wat beverig stapte ze mee, en in de warme, vochtige hal van het badhuis deed ze zo schichtig als een dier dat naar het abattoir geleid wordt. In de badhokjes in beide gangen werd uit volle borst gezongen. Wolken stoom dreven boven de muurtjes en overal vandaan kwam het geluid van sproeiend, spetterend water; zeepjes verspreidden een lekkere frisse geur.

Oma schrok. "Moeten wij met die mannen samen in bad?" Ik legde haar uit dat de mannen zich aan de ene kant van de muur stonden te schrobben en dat wij vrouwen aan de andere kant een bad mochten nemen. Maar oma had het niet meer, want er klonk nu een koor van mannen- en vrouwenstemmen boven het geruis van water uit. Ze wilde weg, en wel zo vlug mogelijk. Op dat moment werden onze kaartjes in ontvangst genomen door de badman, die ons voorging door de natte gang vol zware waterslangen, waarmee hij de badhokjes na het gebruik schoonspoot. Bij de hokjes aangekomen, vroeg oma met een blik op het interieur: "En waar zitten die mannen nou? Ze gluren toch niet over die muurtjes heen?" Ze leek Spaans benauwd. "Nee, echt niet moe", verzekerde ik haar, "ga je nu maar vlug wassen, want over twintig minuten moet je weer klaar zijn." "Twintig minuten maar?", vroeg ze met grote schrikogen. "Ja, want dan wordt er geklopt of u zover bent, dus?."

De deur viel dicht en ik ging mijn hokje in. Hoe oma de tijd in het washokje doorbracht, weet ik niet, maar ik vermoed dat ze vol angst naar de muurtjes heeft gekeken of er geen mannenhoofden bovenuit staken. "Ben je al klaar moe?", vroeg ik toen de tijd verstreken was. Ik was benieuwd naar haar eerste wasbeurt in het badhuis. "Ja", riep ze opgelucht, want er waren geen nieuwsgierige mannenhoofden te zien geweest. Die kwelling was tenminste achter de rug. "Netjes op tijd", prees ik haar. "Gunst, u zweet er helemaal van! Weet je wat, we halen wat lekkers bij de bakker voor thuis." "Mevrouw", troostte de badman, "haast u zich voortaan maar niet meer zo hoor. U kunt zich rustig uit- en aankleden. Anders zit het korsetje niet zo makkelijk, nietwaar?" De vriendelijke man deed oma blozen.

Thuisgekomen ging oma naar haar kamer en ik zorgde voor een kopje thee. Ondertussen zou ik gelijk even het vuile goed in het water zetten. Maar uit oma's tas kwam alleen schoongoed! "Heus Mien", zei oma met een hoofd als vuur, "ik durfde niet, voor geen goud!" Ze is ook nooit meer in het badhuis geweest.

Henny Huisman