Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Soephuis aan de Vest - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Soephuis aan de Vest


Mijn opa Hendrik van Voorden was baas van het Soephuis aan de Vest. Daar werd begin vorige eeuw Rumfordse soep uitgedeeld aan de armlastigen. De geur van soep ruik ik nůg als ik langs de mooie, groene deur van het huis van opa en oma kom, op de hoek van de Drie Vriendenhof. Ook in hun huis rook je de soep. Die werd beneden in de grote keuken gekookt in roodkoperen ketels, in mijn herinnering zo groot als een diepe badkuip. De roerspanen leken wel peddels, en de opscheplepels hadden een inhoud van een halve en hele liter. De vrouwen die er werkten, liepen op witgeschuurde klompen. Hun kleding was stijf gesteven en gestreken, met bolle rokken. Ze droegen keurige mutsen op het lange haar, dat in een vlecht opgerold boven op hun bol troonde. Vanonder hun korte mouwen staken armen, rood geworden door de damp van het koken. Ik zie ze nog op een trapje in de bonen- en linzensoep staan roeren. Opa hield toezicht. Hij was heel streng en vooral driftig!

Voordat ons gezin naar IndiŽ vertrok, logeerden wij een tijdje bij oma en opa Van Voorden. Mijn broertje en ik hadden de nodige prikken gehad en waren tegen de pokken ingeŽnt. We gedroegen ons dan ook knap lastig door koorts en pijn. Op een gegeven moment was opa het zat. Hij pakte me onder zijn sterke arm en droeg me naar beneden, het Soephuis in en zei: "Zo, nu gaan we van jou soep koken." Ik gilde als een mager speenvarken. De vrouwen keken medelijdend. De ketels waren gelukkig net schoon. Opa dumpte me in een van die joekels. Ik geloof dat ik in mijn hele leven nooit meer zo bang ben geweest. De ketels en de lepels trilden van mijn gegil. Oma was ons achterna gekomen en gaf opa een standje. Die stond nota bene te lachen! Dit is dan mŪjn herinnering aan het Soephuis.

Henny van Voorden