Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Seizoenen - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Seizoenen


Met het verstrijken van de seizoenen neemt bij mij de onrust toe. De kilte van de herfst sluit zich om mij heen als een natte, koude doek. Ik besluit naar het Hof te gaan om daar de warmte van weleer te voelen. Het werkt niet. Besluiteloos slenter ik door het centrum. Toeterende auto's en gierende brommers dwingen mij een rustig plekje te vinden. Ik zoek mijn heil in een van de mooiste parken van onze oude stad.

Bij het toegangshek staat een man van ongeveer mijn leeftijd. Ik heb behoefte aan een praatje. "Mooi herfstweertje, vindt u ook niet?", begin ik met een cliché. De man kijkt mij onderzoekend aan. Hij wendt zijn blik richting park. "Weet u wat ik mooi vind?", mompelt hij, terwijl zijn ogen langs de bomen dwalen, "de naaktheid van dit stille leven." Hij wijst naar kale loofbomen. Ik volg zijn blik. Ik zie hoe slechts hier en daar wat bruine bladeren zich krampachtig aan de takken klampen. De man beziet mij aandachtig. "Kijk", zegt hij met enige ontroering in zijn stem, "kijk naar de essentie van het leven. Zie hoe het eens zo volle leven is afgestript tot wat het werkelijk is." Ik volg zijn blik, en probeer het te begrijpen. Opnieuw kijkt de man mij aan. "U snapt er niks van, is het niet?", vraagt hij zonder enige spot in zijn stem. Gespannen tuur ik nogmaals naar de bomen, de struiken, het stille water van de omzomende sloten. Plotseling pakt de man me bij de arm en zegt: "Kom, laten wij door het park lopen. Misschien kan ik u dan duidelijk maken wat ik bedoel."

Gewillig laat ik mij meevoeren. Ter hoogte van een bruggetje houden we halt. De man wijst naar de grond. "Wat ziet u daar?", vraagt hij. Mijn ogen glijden over de met bladerende bezaaide bodem. "Bijna vergane planten en vooral veel kale struiken", merk ik op. Hij knikt en loopt verder. Ik volg gedwee. Ter hoogte van de doorgang aan de Groenendijk staan we stil. Een pittoresk huisje dat ooit toebehoorde aan de tuinman van dit park, blokkeert onze weg. De man wijst ernaar. "Neoklassiek, zo te zien", zeg ik met gespeelde wijsheid. De man knikt. "Juist meneer, dát bedoel ik nou. Nieuw en toch klassiek. Of beter gezegd: nieuw en toch oud. Precies zoals het leven is."

We slaan linksaf en lopen naar het hart van het park. Daar, nabij de doorgang aan de Vrieseweg, doemt een beeld op. Gebalde vuisten, verwrongen gezichten en stom schreeuwende monden. Onderdrukking! Lieflijke bladeren uit steen, het serene gelaat van een vrouw en een clowneske figuur. Vrijheid! "Meneer", zegt de man, terwijl hij rond het beeldhouwwerk loopt, "dit beeld is een dans de macabre. Een zinnebeeld van oorlog en vrede. Dit beeld meneer is méér dan het leven. Het is de hoop, nee het is de waarheid dat er na koude altijd warmte komt." Ik knik begrijpend. "Na regen komt zonneschijn, morgen wordt het beter en hoop doet leven?", vraag ik volstrekt overbodig. De man grinnikt. "Meneer, zolang er leven is, is er altijd hoop." We wandelen het park uit. De man gaat naar links en ik naar rechts.

Twee oude mannen, in de herfst van hun leven gaan elk hun weg. Nog eenmaal kijk ik naar het Merwesteynpark en mompel zachtjes voor mij uit: "Bomen, struiken, stille wateren, bedankt voor de wijze les." Met een volstrekt kalm gemoed keer ik huiswaarts.

Nick Lambermont