Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Zangeres in DJS - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Zangeres in DJS

Op een schitterende augustusdag in 1997 bezocht ik Dordrecht. Bij "Pandora, Unieke Warwinkel voor Snuffelaars" - gevonden in De Verzamelkrant - ontdekte ik het door mij fel begeerde klokje met GMT- en Tokio-tijdsaanduiding, dat hier echter niet f 17,50, maar f 175,- bleek te kosten. Tweedehands boeken over elektrotechniek, opgeslagen in een belendende kamer met half vergaan tegelwerk en vier meter hoge behangen wanden, kon ik mij gemakkelijker veroorloven. Op een bankje aan de Pottenkade bladerde ik een tijdje in mijn aanwinst, waaronder een verhandeling over de vooroorlogse radio. Het was warm, en de buitentemperatuur zou tot laat in de avond 30°C bedragen. Ik was in de stemming voor een zwoele Dordtse zomeravond. Mijn keuze viel op het nabij gelegen Jazzpodium DJS. Door het raam van DJS zag ik vanuit de Grotekerksbuurt een schitterende vrouw van een jaar of dertig naderen, die, naar ik later begreep, meezong in de zogeheten Summer School sessies: amateur uitvoeringen die daar tijdens de zomermaanden vier maal gehouden werden. Zij kwam binnen en liep naar de bar. Haar koffertje zette ze naast me neer. Dit koffertje droeg het opschrift 'RESULTAAT'. Ik nam de kans waar haar eens goed te bekijken. Haar donkerbruine haar, geknipt in een pony, liet de onderkant van haar oren vrij. Boven de keurig uitgeschoren nek had het volume, en dit gold ook voor haar stemgeluid. Ze droeg een donkerblauw truitje met korte mouwen en spannende horizontale strepen: de even strepen doorschijnend en de oneven strepen ondoorschijnend. Haar gele overjurkje vormde een mooi contrast met dat blauw. Zij bestelde een 'Kriek-bier', en in de loop van de avond enkel bronwater en ander licht spul. Zij praatte spontaan met musici die in de sessie meespeelden en mogelijk tot haar vriendenkring behoorden. Uit het koffertje toverde ze vellen bladmuziek tevoorschijn, die meteen werden uitgedeeld. Ze overlegde rap over de volgorde van de te spelen stukken, de aantallen coupletten en solo's en liet mij gissen welk instrument ze bespeelde. Maar ergens verraadde haar voorkomen dat ze een zangeres moest zijn. Dat bleek te kloppen. De sessieleider was van oordeel dat het ogenblik gekomen was haar een kans te geven, waarop ze het podium beklom en voor de microfoon ging staan. Ha, dat wordt genieten, dacht ik, en om het kijk- en luistergenot nog eens kracht bij te zetten bestelde ik een glaasje jonge jenever met een bolle meniscus. Met andere woorden: tot de rand vol.
Zij bleek te beschikken over een prachtig heldere, opgewekte zangstem die klonk als een klok van de nabijgelegen Grote Kerk. Welke jazzthema's zij zong kan ik me, afgezien van 'Lover man', niet meer precies voor de geest halen. In de pauze zei ze heel informeel: ik moet even plassen. Om half één naderde het tijdstip waarop ik mij richting station moest spoeden voor de laatste trein naar Rotterdam. In de weken daarop ben ik nog een aantal woensdagavonden naar die jazzclub geweest, ogenschijnlijk om een paar nummertjes op de piano te kunnen meespelen in de jamsession .Pas maanden later zag ik haar opnieuw, maar op dat moment had ik niet meer dan een gulden op zak. Haar zingen was wat teleurstellend aan de lage kant en groots uitpakken was er niet bij. Ik heb haar niet aangesproken. De week daarop reed ik op de fiets helemaal naar Dordrecht om het zo laat mogelijk te kunnen maken. Je raadt het al: ze was er niet.?Ik was afgepeigerd van het fietsen doordat ik bij dat immens uitgestrekte rangeerterrein bij Zwijndrecht een gigantisch eind had rondgedoold, dus trakteerde ik mijzelf op een grote portie shoarma en luisterde in DJS ongestoord tot half één naar de muziek, om tenslotte met de trein terug te gaan. Mijn fiets heeft toen zwart gereisd. Nu, enkele jaren later, kom ik nog steeds graag in Dordrecht, de stad bekend om zijn maandelijkse Kunstrondje, de jaarlijkse boekenmarkt en het briefpapier van de gemeente, waarin dichtregels van Jan Eijkelboom, Ed Leeflang en Cees Buddingh' als watermerk zijn aangebracht. Maar mijn bezoekjes aan DJS leveren nog altijd niets op.

Fred van Bakel