Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Dordtrock 13, dec. 2006 - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Dordtrock 13, dec. 2006


De band Painflower zit op het moment van schrijven tot over haar oren in de wereldtournee. Na een show in Dortmund duiken de bandleden vlug de tourbus weer in, op weg naar de volgende stad. Ze hebben geen tijd voor de fans en groupies. "Kun je niet beter hen gaan interviewen? Dankzij hen zijn we groot geworden, dus daar zit ik soms best mee", zegt de vermoeid ogende gitarist Nieky Klaus. "Die mensen verdienen meer aandacht dan wij."

Onnodig te zeggen dat we daar als MusicMinded niet aan kunnen beginnen. We willen antwoorden van Painflower, en snel!

Gitarist / zanger Nieky kijkt ongeïnteresseerd voor zich uit en lijkt geen aanstalten te maken om spontaan te beginnen met praten. Dat verandert direct wanneer uw verslaggever vraagt hoe het allemaal begon. Als de bus zich in beweging zet, begint de gitarist van Painflower te praten. En te praten. En te praten?

"6 februari 2003, wat veranderde er toen voor Painflower www.painflower.tk ?"

"Wel, 6 februari 2003, dat was ons eerste optreden. Café De Vrijheid, in mijn geboortestad Dordrecht. We openden daar de jamsessie en mochten drie kwartier spelen. Het was misschien wel één van mijn leukste optredens, want het was erg besloten. Het spelen ging lekker, maar het leukst van al vond ik dat er veel verschillende vrienden waren, mensen die elkaar normaal gesproken niet tegen zouden komen. Jeugdvrienden, maar ook mensen van school, jongens van andere bands, mensen die gewoon geïnteresseerd waren, kennissen en familie. Allemaal hebben ze die avond iets gedeeld met mij en de band, er was iets wat de mensen tijdelijk bond. Het is niet te vergelijken met Ahoy, The Marquee of welke andere tent dan ook. Wat dat betreft verlang ik nog wel eens naar die kleine optredens, waar mensen verstoord kijken als je gaat spelen terwijl zij net in een interessante bardiscussie zitten."

"Je hebt het net over het delen van een ervaring. Was dat de reden voor jou om muziek te gaan maken?"

"Ja, misschien wel, maar dan onbewust. Dat geldt voor iedereen die aan kunst doet, gekker nog, het geldt voor iedereen die iets creëert. Jij schrijft straks ook mijn antwoorden in je eigen bewoordingen op, daar zit ook iets van jezelf in. Vaak krijg ik te horen dat ik me kwetsbaar opstel in mijn teksten, maar ik zie dat juist anders. Neem bijvoorbeeld het nummer "Not Ok", van onze eerste cd. Door mijn emoties in die songs te tonen heb ik een uitlaatklep In feite schreeuw ik het uit, maar omdat het met muziek erbij gebeurt, tolereert iedereen het. Als ik het op straat zou doen, zou ik opgepakt worden."

"Wat ik bedoel: ben jij de muziek ingegaan met het doel tot verbroederen?"

"Ach, hou toch op. Dat is echt iets waar ik me niet mee bezig houd. Ik en mijn band kunnen heus de wereld niet verbeteren. Maar als ik er zo over nadenk: als er al maar één iemand bier haalt aan de bar voor iemand die hij of zij heeft ontmoet tijdens een concert van ons, ben ik tevreden. Wat dan het doel was voor mij om in de muziek te gaan? Weet ik het, het liefst zou ik gewoon bureauwerk doen. Dat wil iedereen toch? Helaas trof het lot mij en mijn bandje en werden we rocksterren. Het enige wat we nog kunnen doen is er keihard voor werken. Er wordt wel gedacht dat we het gemakkelijk hebben, ik klaag ook niet. Maar het is wel hard werken. Zeker omdat we zoveel mogelijk in eigen beheer willen houden. Ik stá erop mijn eigen versterkers te dragen. Niet omdat ik anderen niet vertrouw met mijn apparatuur, maar gewoon omdat ik dat zelf wil doen. Een band is hard werken, waar je veel lol aan kan beleven. Maar dat geldt voor iedereen die leuk werk heeft. En in feite is Painflower een volcontinu bedrijf."

"Jullie worden wel vergeleken met The Golden Earring en Kane, vind je dat niet vervelend?"

"Vervelend? Natuurlijk niet! Al zie ik de vergelijking niet helemaal. Natuurlijk, ook zij hebben internationaal succes, maken rock en komen uit Nederland. Maar voor de rest houdt de vergelijking ook wel op. We hebben een minder mainstream publiek. Dat is ook wat ik aan the Queens Of The Stone Age zo leuk vind, ze doen gewoon hun eigen zin en hebben toch succes."

"Nog even over De Vrijheid, 6 februari 2003. Ik heb jullie daar toen zien spelen en ik had nooit verwacht dat jullie zo ver zouden komen. Hoe is dat toch gebeurd?"

"Was jij er ook? Grappig! Ik herken je niet. Nee, terugkijkend was het een goed debuutoptreden, maar sindsdien hebben we veel geleerd. Contact met het publiek is belangrijk, dat hadden we toen amper. En de zang is sterk verbeterd. Als ik terugkijk naar de video die toen opgenomen is, slaat het schaamrood me soms naar de kaken. Maar ik zal nooit vergeten hoe trots ik tóen was. 80 man, haast onvoorstelbaar dat zoveel mensen naar ons kwamen kijken!"

"Als laatste vraag, Painflower heeft één keer een bezettingswisseling meegemaakt. Hoe houd je het toch leuk om steeds met dezelfde mensen te werken?"

"Ja, die wisseling was toen Mendelt, de bassist, ingeruild werd door Iddo. Dat was direct na ons eerste optreden. Mendelt is toen trouwens uit zichzelf weggegaan, we vonden het als band erg jammer, maar hebben in Iddo een goede vervanger gevonden.

Onze sound is wel veranderd toen Iddo bij ons kwam, hij kwam uit de punkwereld. Ook onze drummer Thijs, die toen ook nog maar net meedeed, is van grote invloed op de band. Net als Ray en ik komen zij ook met ideeën aan. Van redelijke standaard poprock/grunge ontwikkelden we ons tot hardere metalrock, tot dat wat we nu maken.

Door die wisselwerking tussen ons respecteren we elkaar. Zoals ik al eerder zei: Painflower is als een bedrijf. Net als in bedrijven kun je het soms niet met elkaar vinden. Zolang je accepteert dat je verschillend bent en niet altijd de beste vrienden móet zijn, is er niets aan de hand. Als we elkaar maar gewoon respecteren. Overigens beschouw ik mijn "collega's" Thijs, Iddo en Ray wel als goede vrienden. En ook die hebben soms ruzie."

"Bedankt voor het interview en veel succes met de tour"

"Nee. Jij bedankt voor het interview. Het kost jou meer moeite dan mij, ik hoef alleen maar te praten. Dus jij bedankt. Fans en oprechte interviewers, dat maakt het rock'n'roll leven leuk. Maar ik ga dat leven nu even en paar uur ontvluchten; ik ga slapen. Heb nog wat in te halen op de andere jongens en morgen moeten we weer vroeg soundchecken. Waar? Bremen, Hannover, of al Salzburg?Ik weet het niet. Vertel jij het me morgenochtend maar."

Uw verslaggever