Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De stad - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De stad


I believe that places call you. First they call your soul or your spirit, then they draw you to them in more normal ways. This is because the real attraction of a place is not the landscape; it's the people.

Het was van Arie dat ik voor het eerst van de stad Dordrecht hoorde. Arie ontmoette ik tijdens het Oerolfestival, toen ik letterlijk en figuurlijk gestrand was op Terschelling. Hij en ik raakten al snel bevriend en we vertelden elkaar over onze levens: het zijne Dordrecht, het mijne in Texas. Met Arie beleefde ik een avontuur dat later in symbolische vorm zou worden herhaald. Tijdens een fietstocht waren we van het pad langs de duinen afgedwaald en op het strand terechtgekomen. We bevonden ons ter hoogte van paal acht en besloten om langs de vloedlijn terug te fietsen. Dat betekende een tocht van acht kilometer door het zand. In eerste instantie leek het ons een makkelijk te bereiken doel. Ik ben echter gehandicapt, dus eigenlijk moet ik niet zulke dingen niet ondernemen. Maar zo gaat het nu eenmaal met Arie en mij: we houden wel van een uitdaging. Na drie kilometer bleek echter dat het strand niet hard genoeg meer was om verder te kunnen rijden en moesten we ons plan opgeven. Ik was helemaal uitgeput van het geploeter door het rulle zand. Ik keek naar Arie, die er jong en sterk uitzag. Ik besloot erop te vertrouwen dat hij ons beiden veilig thuis zou weten te krijgen. Dat bleek ook zo te werken. Met mijn Indian Eyes keek ik naar de lucht waar twee zeemeeuwen samen over de duintop vlogen. Ik zei tegen Arie "Daar moet het pad zijn." Op de plek waar wij ons bevonden, lag een stuk scheepstouw. Arie raapte het op, bond het aan mijn fiets vast en trok me letterlijk over de hoge duinenrij, terug op het pad naar 'de beschaving'.

Later bezocht ik in Leiden een tentoonstelling over oude beschavingen aan de Maas. Daar was de opgegraven fundering van een huis te bezichtigen, gedateerd van vˇˇr onze jaartelling. Het metselwerk was opgetrokken uit baksteen. Ook waren er oude gereedschappen van destijds tentoongesteld. Wonderlijk dat dezelfde technieken waren gebruikt als tegenwoordig. Ik moest denken aan de mensenhanden die deze stenen en gereedschappen zo'n 3000 jaar geleden hadden aangeraakt, en werd ontroerd door de continu´teit van het menselijk handelen. Men legde uit dat het hier om delen van een oude nederzetting ging die zich nabij de huidige stad Dordrecht moest hebben bevonden. Dat was voor de tweede keer dat ik met deze stad geconfronteerd werd en ik raakte geboeid.

Er kwam een ommekeer in mijn leven toen de Hollywood director Lawrence Kasdan een van mijn songs voor zijn nieuwste film wilde gebruiken. Dat leverde geld op, wat mij goed van pas kwam. Want omstreeks die tijd werd het huis waarin ik op Terschelling woonde verkocht en moest ik zien te verhuizen. Ik belde mijn vriend Arie op om raad te vragen. Arie zei dat ik beslist naar hem toe moest komen. Hij ontving mij hartelijk en arrangeerde een kamer bij Nathan Knip, boven cafÚ De Vrijheid. Mijn dochter die net van het conservatorium was afgestudeerd, kwam over en sloot al snel vriendschap met Maarten Mooren en Joris van de St. Jorisbrug. Zij was het die tegen me zei: "Vader, probeer alsjeblieft om in deze stad te blijven, ik mag de mensen hier graag." Zo vestigde ik mij in Dordrecht, de stad die in mijn gedachten tot leven was gekomen.

Bij Nathan aan de bar ontmoette ik mijn huidige vrouw Durva. We raakten aan de praat en dat beviel mij zo, dat ik mijn gitaar pakte om voor haar te zingen. Durva zong zowaar spontaan met mij mee. Dat ging in perfect harmony; een harmonie die is gebleven. Al snel kwam Durva me weer opzoeken om wat opnames van mijn songs te 'lenen'. Ze luisterde naar mijn composities en belde haar vrienden op om te vragen shows voor mij te arrangeren. Binnen korte tijd had ik weer optredens. Durva was het die mij uit het diepe zand van mijn inzinking haalde, bijgestaan door Arie die me alweer 'op mijn fiets bond' en over 'hoge duintoppen' trok. Allemaal omdat zij erin geloofden dat ik het carriŔrepad weer zou bereiken. Op het moment is mijn leven in een stroomversnelling geraakt en zijn we bezig met nieuwe opnames, nieuwe contracten, een nieuwe manager en bediscussiŰren we mijn nieuwste project: schilderen. En nog steeds ga ik graag met mijn trekharmonica naar de marktplaats, waar het leven zich afspeelt in al z'n facetten.

Ik hoop dat ik een beetje terug kan geven wat de mensen van Dordrecht aan mij gaven.

David R. Rodriguez