Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Ongenode gasten - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Ongenode gasten


Helaas een waar gebeurde geschiedenis

Juist heb ik mijn onwillige lijf aan tafel gehesen om De Dordtenaar te bestuderen of er wordt gebeld. Nu heeft mijn dochter me al gewaarschuwd dat ik niet zomaar open moet doen, maar mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn voorzichtigheid. Een oude vrouw als ik krijgt immers niet alle dagen bezoek. Ik laat me weer voorzichtig van mijn stoel zakken en kruk op mijn vermaledijde stok naar de deur in de hoop dat het bezoek niet inmiddels weer vertrokken is. Natuurlijk vergeet ik niet om eerst naar buiten te kijken door het zijraam, zoals mij door iedereen is aanbevolen. Ach, er staan twee vrouwen voor mijn deur, vast moeder en dochter?

Als ik opentrek, stuiven ze gelijk naar binnen. Foute boel, bedenk ik veel te laat als ik achter ze aankruk. Ik voel me van geen kanten bang, realiseer ik me verwonderd. Eerder verontwaardigd door de brutale actie van de vrouwen, die inmiddels al in de woonkamer terecht zijn gekomen, in mijn heiligdom. Maar het kan nóg erger! Ik zie de dochter richting keuken verdwijnen, terwijl de moeder naar mijn slaapkamer gaat. Er wordt verdorie niet eens iets tegen me gezegd, wat voelt alsof ik niet aanwezig ben. Nou, dat zullen ze weten! "Wat moet dat!", blaf ik zo goed en zo kwaad mijn stem dat toelaat tegen de dochter, die inmiddels weer in de kamer is verschenen. Ze lijkt niet onder de indruk en duwt mij mijn eigen broodmes onder de neus. Ik gruw, ik stuif op: "Wat moet dat verdorie in mijn huis! Wat willen jullie, vooruit erúit!" Ik voel dat de moeder achter mij is gaan staan en waag een schuine blik over mijn schouder, voor zover mijn stijve nek dat toelaat. Ze heeft zowaar een laken van mijn bed getrokken en houdt dat nu geheel uitgevouwen achter mijn rug omhoog. Opeens dringt de hele situatie verdraaid goed tot me door. Ze willen me in dat laken wikkelen en daarna natuurlijk mijn schamele bezittingen doorzoeken. Die gedachte maakt me razend: mijn tas, het portemonneetje van mijn moeder met die paar centen, mijn kettingen, mijn kralen, die willen ze?. Dat kan niet! Dat mág niet, dat is van mij!

Ik weet niet wat er zo snel met mij is gebeurd. Ik lig op de grond met het laken in mijn armen en het keukenmes in de hand. Ik moet me met een sprong van honderd en tachtig graden om mijn as hebben gedraaid. Mijn heup voelt behoorlijk pijnlijk aan. Evenals trouwens mijn armen, waarmee ik om me heen heb gemaaid. En onder mijn nagels voel ik stukjes huid. In elk geval hebben de indringers het hazenpad gekozen. Ik denk niet dat ik ooit nog iemand open zal doen die ik niet ken. Maar eigenlijk ben ik nogal onverbeterlijk.

Door interview verkregen.
Ini Oostindie